Po zawieszeniu broni przez Włochy 8 września 1943 roku siły Regia Aeronautica zostały podzielone – część lotnictwa pozostała wierna rządowi, a część podporządkowała się faszystowskiej Włoskiej Republice Socjalnej. Włoski rząd nakazał przelot wszystkich samolotów na stronę aliantów, co udało się dokonać 203 samolotom, ponadto 250 zostało wcześniej zdobyte przez aliantów w wyzwolonej części Włoch. Znaczna część lotników pozostała wierna ruchowi faszystowskiemu z uwagi na wysoki stopień zindoktrynowania oraz wspólną walkę z niemiecką Luftwaffe, a część nie mogła się ewakuować z uwagi na zajęcie lotnisk przez Niemców. Siły wierne rządowi utworzyły Włoskie Lotnicze Siły Współwalczące (Aviazione Cobelligente Italiana), walczące po stronie aliantów po wypowiedzeniu wojny przez Włochy przeciw Niemcom 13 października 1943 roku. W celu uniknięcia walk bratobójczych i z uwagi na duże zagrożenie dla zestrzelonych lotników ze strony Niemców, operowały jednak nie nad Włochami, a głównie nad Bałkanami. Ich głównymi zadaniami były: wspieranie i zaopatrywanie partyzantów jugosłowiańskich i walczących na Bałkanach włoskich oddziałów, eskorta bombowców alianckich i patrolowanie nad morzem. Początkowo Włoskie Lotnicze Siły Współwalczące miały 281 samolotów, w tym 165 sprawnych.