„Pacific Affairs”, tom 56, nr 2 (lato 1983), s. 288–300.. W Demokratycznej Kampuczy powszechnie znany był jako Brat Numer Dwa. W odróżnieniu od większości przywódców Czerwonych Khmerów nie studiował w Paryżu.

29 grudnia 1998 roku, po śmierci Pol Pota i w następstwie umowy zawartej z rządem, Nuon Chea poddał się jako jeden z ostatnich, stawiających opór Czerwonych Khmerów. Podczas konferencji prasowej w szczególnej formie wyrażał żal z powodu cierpień Kambodżan – „wyrażam żal z powodu śmierci nie tylko ludzi, ale i zwierząt, które zginęły podczas wojny”. W wywiadach stwierdzał m.in.: „zajmowałem się edukacją, a nie bezpieczeństwem”, „skąd wiecie, że te wszystkie czaszki pochodzą z okresu rządów Czerwonych Khmerów”, „to niższa kadra mordowała; tak na przykład wszyscy moi młodsi bracia i kuzyni zostali zmasakrowani”, „ktoś widział mnie mordującego ludzi? To będzie trudne do udowodnienia”. Premier Hun Sen, który sam był oficerem Czerwonych Khmerów, ale zdezerterował pod koniec ich panowania, uznał, że pojednanie narodowe jest ważniejsze niż osądzenie zbrodniarzy, i zgodził się na to, aby odstąpić od postawienia Nuona Chei w stan oskarżenia.