Był bardzo dobrym znawcą Dolnego i Górnego Śląska, zwracał uwagę na układ urbanistyczny i potrzeby miejscowości, w których budowano świątynię, stąd wielkość zaprojektowanych przez niego jego kościołów odpowiadała ówczesnej ilości wiernych. Projekty zawierały także takie uwagi jak proporcje naw, rozmieszczenie ołtarzy, konfesjonałów, a nawet dbał o detale typu szerokość odstępów między ławami dla wiernych itp. Nie wiemy o jego działalności na rzecz luteran, generalnie wznosił kościoły katolickie, tym bardziej że był osobą bliską dla ówczesnego wrocławskiego biskupa Georga Koppa, który osobiście konsekrował lwią część wybudowanych przez Schneidera świątyń. Architekt zwracał uwagę na materiał budowlany, kościoły były wznoszone zarówno z kamienia, jak i z cegły: powszechnie używanej cegły klinkierowanej i cegły suszonej, także łączył wszystkie rodzaje materiałów. Jako bardzo dobry znawca europejskiej sztuki doby dojrzałego i późnego średniowiecza, a zwłaszcza gotyku na Dolnym i Górnym Śląsku, pomimo dążenia do jednorodnej przestrzeni w poszczególnych inwestycjach poszukiwał odmiennych recepcji, stąd w jego dziełach można znaleźć pluralizm struktur przestrzennych. Mamy więc kościoły w formie halowej, pseudobazylikowej, jak i bazylikowej. Preferował przede wszystkim styl neogotycki, w mniejszym stopniu neoromański.