Podpisując pokój z Austrią (16 grudnia 1645) książę Siedmiogrodu uzyskał potwierdzenie swoich praw do owych 7 komitatów, przy czym pięć z nich zostało przyznane księciu dożywotnio, pozostałe dwa mogli dziedziczyć jego potomkowie.
W kolejnych latach Jerzy I Rakoczy poczuł się na tyle mocno, że po śmierci króla Polski Władysława IV Wazy (20 maja 1648) zgłosił kandydaturę swego syna Zygmunta do tronu polskiego, licząc jako kalwin na poparcie polskich innowierców. Jerzy I Rakoczy nie doczekał jednak końca elekcji, gdyż zmarł 11 października 1648 roku, w miejscowości Gyulafehérvár (obecnie Alba Iulia). Po jego śmierci władzę w Siedmiogrodzie przejął syn Jerzy II Rakoczy.
Jerzy I Rakoczy był gorliwym kalwinistą, wychowankiem kolegium protestanckiego w Sárospatak, podczas swego panowania popierał rozwój kalwinizmu w Siedmiogrodzie, sprowadzając do kraju wielu protestanckich uczonych, próbował nakłonić do przyjazdu również sławnego Jana Amosa Komenskiego, co jednak nastąpiło dopiero po śmierci księcia.