W kolejnych dziesięcioleciach oprócz kamienic czynszowych wybudowano wzdłuż tej ulicy także obiekty użyteczności publicznej i fabryki, w tym (oprócz wspomnianych wcześniej) także Israelitisches Waisen-Verpflegungs-Anstalt (sierociniec żydowski (od 1881, przeniesiony z obecnego Pasażu Niepolda), potem przedszkole, obecnie Wrocławska Akademia Tańca i Choreografii – bud. nr ), redakcję Schlesische Tageszeitung, browar Hopf & Görcke, papiernię Papierfabrik Schwinge & Stehr i inne.
mały|left|235px|Wieżowce przy ul. Grabiszyńskiej, Podczas oblężenia Wrocławia w większość zabudowy (szacuje się, że 80%) wzdłuż tej ulicy legła w gruzach, zachowały się tylko – bardzo mocno uszkodzone – nieliczne kamienice i obiekty, w tym zniszczony w 50% kościół św. Elżbiety z klasztorem i szpitalem (przy czym wyposażenie szpitala Niemcy przed wkroczeniem Rosjan wyrzucili na podwórze i podpalili). Większość współczesnej zabudowy tej ulicy pochodzi z okresu lat 60. i lat 70. XX wieku (m.in. w początkowym odcinku ulicy osiedle mieszkaniowe Plac PKWN, budynki wg projektu punktowców przy ulicy Mikołaja Reja 4, 6, 8, dalej Osiedle Gajowice). Ulica w tym czasie została też znacząco poszerzona, dzięki czemu większa jej część (od pl. Legionów do skrzyżowania z ul. Fiołkową) jest obecnie dwujezdniowa.