Klasztor cieszył się licznymi przywilejami – miał prawo poboru cła, prawo wyborcze oraz immunitet.
Lokalizacja przy ówczesnym szlaku do Rzymu sprawiła, że opactwo było odwiedzane przez pielgrzymów i kupców, którzy często pozostawiali cenne dary. Biskup Egiono z Werony rezydujący w Reichenau, zbudował w 799 kościół pod wezwaniem św. Piotra w Niederzell, małą romańską bazylikę, gdzie wiódł później życie eremity. W 830 Reichenau wzbogaciło się o przywiezione z Wenecji relikwie św. Marka, a w 925 o krzyż z krwią Chrystusa przywieziony prawdopodobnie przez Araba Hassana jako podarunek dla Karola Wielkiego. W poł. X w., na prośbę opata Alewicha (934–58) biskup Ulryk z Augsburga, który odwiedzał Reichenau, podarował klasztorowi wiele relikwii św. Maurycego.
Opactwo zostało przebudowane na początku IX w. przez opata Haito, wkrótce po jego powrocie z wyprawy do Konstantynopola. Kościołowi nadano formę bazyliki na planie krzyża z trzema nawami oraz transeptem. Świątynię poświęcono w 816. Układ nowych zabudowań klasztornych w Reichenau stał się wzorem dla standardowego planu budowy klasztorów benedyktyńskich, tzw. planu St. Gallen (825).