Jednocześnie wyrażała się z przychylnością o potencjalnej kandydatce na męża dla swego stryja, córce księcia Brunszwiku-Lüneburga Jana Fryderyka, Charlocie Felicycie.
5 marca 1695 roku Rinaldo przedstawił papieżowi swoją rezygnację, jednocześnie zapewniając, że nie ma w planach ożenku z wdową po swym zmarłym bratanku, Małgorzatą Marią FarneseSignorotto G., Visceglia M. A., Court and Politics in Papal Rome, 1492-1700, Nowy Jork 2002, s. 227-228.. Innocenty XII zaakceptował jego rezygnację na prywatnej audiencji. Rinaldo d’Este poprosił dodatkowo papieża m.in. o przekazanie dwóch opactw, do tej pory mu podległych, jego krewniakom, kardynałom Barberinim. 21 marca 1695 roku, tym razem już oficjalnie, podczas konsystorza, papież publicznie zaakceptował rezygnację księcia-kardynała z jego kościelnej funkcji.
Rządy W listopadzie tego samego roku, by zapewnić przetrwanie rodu, książę Rinaldo poślubił wspomnianą Charlottę Felicytę Brunszwicką. Wkrótce wdał się w konflikt ze swoją bratanicą, zdetronizowaną królową Marią. Kwestią sporną była sprawa niewypłaconego posagu Marii i spadku, jaki powinna uzyskać po bezpotomnej śmierci swojego brata, Franciszka IIHaile M., Queen Mary of Modena: Her Life and Letters, Londyn 1905, s. 314..