szkolił się w czechosłowackiej akademii sztabu generalnego, po czym objął funkcję szefa sekcji statystycznej w Departamencie Operacyjnym Sztabu Generalnego armii łotewskiej. 18 listopada tego roku dostał stopień podpułkownika. Od lutego 1934 r. był instruktorem wojskowym w akademii wojskowej. W lutym 1937 r. objął dowództwo 2 batalionu 6 Pułku Piechoty w Rydze. We wrześniu 1939 r. został szefem sztabu Dywizji Kurzeme. 11 listopada awansował do stopnia pułkownika.
Po aneksji Łotwy przez ZSRR został zwolniony ze służby wojskowej 21 października 1940 r. W marcu 1941 r. wyjechał do Niemiec. Po zajęciu obszaru Łotwy przez wojska niemieckie powrócił w lipcu wraz z nimi do kraju. Wszedł w skład łotewskiej administracji samorządowej pod przewodnictwem gen. Oskarsa Dankersa. 24 stycznia 1943 r. wstąpił ochotniczo do Waffen-SS. Został szefem sztabu Łotewskiego Legionu SS. Od 7 kwietnia tego roku dowodził 2 Ochotniczym Pułkiem Legionu. Po utworzeniu 15 Dywizji Grenadierów SS pod koniec 1943 r., objął na krótko dowództwo 32 Pułku Grenadierów SS. Od 12 listopada tego roku dowodził 33 Pułkiem Grenadierów SS. W lipcu 1944 r. pułk został rozbity w walkach z Sowietami koło Ostrowa.