Kolejne wcielenie podstawowego pony cara w ofercie Plymoutha oparte były na płycie podłogowej A-body, zostały jednak całkowicie przekonstruowane. W celu dopełnienia oferty modeli, do gamy nadwozi dodano warianty fastback z dachem typu hardtop oraz kabriolet. Druga generacja modelu Barracuda produkowana była przez trzy lata, od roku 1967 do 1969. Cechą charakterystyczną dla każdego rocznika są boczne klosze kierunkowskazów: modele z 1967 nie mają bocznych kierunkowskazów, rocznik 1968 charakteryzuje się małymi, okrągłymi lampkami, natomiast Barracudy z 1969 cechują się o wiele większymi, prostokątnymi kloszami kierunkowskazów bocznych.
Kiedy segment pony car zadomowił się na rynku i wzrosła także konkurencja, Plymouth zmienił gamę jednostek napędowych Barracudy, które stały się podobne bardziej do tych stosowanych w większym samochodzie Plymouth Road Runner, niż tych z modelu Valiant. Podczas gdy silnik pojemności 225 in³ Slant Six nadal był podstawową jednostką napędową, powiększyła się oferta większych silników, zaczynając od najmniejszego 180-konnego silnika 273 in³ (4,5 l) Commando, przez 235-konną jednostkę V8 z czterogardzielowym gaźnikiem, po bardzo rzadką jednostkę 383 in³ (6,2 l) B engine w roku 1967. W 1968 najmniejszym silnikiem V8 była jednostka o pojemności 318 in³ (zamiast 273 in³).