Keke Rosberg był już wtedy związany kontraktem na starty w Formule 2 i zdecydowano się właśnie na Kozarowitzkiego.
Prowadzono rozmowy z zespołem Ensign, który początkowo w sezonie 1977 wystawiał jeden samochód dla Claya Regazzoniego, ale w połowie sezonu zdecydowano się na wystawianie jeszcze jednego. Ensign był priorytetem Marlboro, a Mikko pomimo nie zaliczania się do ścisłej czołówki był faworytem na to miejsce.
Ostatecznie francuski oddział Marlboro ubiegł Finów i szansę na starty samochodem Ensign w barwach Theodore Racing dostał Patrick Tambay. Nie udały się także rozmowy z zespołem Williams, który zdecydował się na Patricka Nève'a. Belg miał wsparcie ze strony browaru Bellevue i to umożliwiło mu starty w Marchu 761.
Ostatecznie Kozarowitzky trafił do RAM Racing. Zespół Johna Macdonalda zapowiadał początkowo, że będzie używał nowych Marchów w 1977 r. W rzeczywistości zespół posiadał dwa wraki modelu 761. Jeden z nich (nadwozie o numerze 3) rok wcześniej został czterokrotnie rozbity przez Ronniego Petersona. Drugie nadwozie (o numerze 8) było samochodem rezerwowym Vittorio Brambilli, który także go nie oszczędzał.