Próba zakwalifikowania do wyścigu w Rouen nie powiodła się - do sukcesu zabrakło aż trzech sekund. Po zakwalifikowaniu się do wyścigu na torze Mugello, zdołał wywalczyć jedynie siedemnastą pozycję. Podczas następnej rundy w Enna Mikko zdołał wywalczyć jedenaste miejsce w pierwszym biegu, ale z drugiego musiał się wycofać z powodu zerwania paska od pompy paliwa. Te porażki definitywnie przekreśliły szanse na udane zakończenie roku. W rezultacie Kozarowitzky opuścił trzy ostatnie rundy sezonu.
Starty w Formule Pacyfik Niezniechęcony porażką w Formule 2, Mikko na początku 1977 r. udał się do Nowej Zelandii aby startować w Formule Pacyfik, gdzie ponownie jeździł dla Operta. Ponownie spotkał się tutaj z Rosbergiem, który został tym razem jego zespołowym partnerem. W składających się z pięciu wyścigów mistrzostwach Mikko odzyskał swoją formę, nie obyło się jednak bez awarii samochodu Chevron B34 z silnikiem Forda.
Z powodu awarii silnika wycofał się z wyścigu w Bay Park i Grand Prix Nowej Zelandii w Pukekohe, gdzie zakwalifikował się na pole position. Podczas kolejnego wyścigu na torze Manfeild stracił czas na naprawie koła, które uszkodził po najeździe na krawężnik.