należał do Kościoła katolickiego. Szybko awansował. Był wiceprezesem sądu w Taszkencie, a w 1895 podczas wojny z Chinami został prezesem sądu we Władywostoku. Mimo starań nie zdołał uzyskać przeniesienia do Kijowa. Gdy wysłużył pełną emeryturę oraz stopień generała porucznika, podał się do dymisji i wraz z żoną i czworgiem dzieci zamieszkał na stałe w kraju.
Twórca Gimnazjum Chrzanowskiego Powrócił do Warszawy, gdzie mieszkali jego krewni. Wykorzystując swe stosunki petersburskie (ministrem oświaty był jego przyjaciel Wannowski) zaczął się starać o zezwolenie na otwarcie prywatnej szkoły średniej na prawach państwowych. W owych czasach była to pierwsza szkoła z polskim językiem wykładowym poza historią i geografią. Po otrzymaniu odpowiedniego ukazu otworzył szkołę z początkiem roku szkolnego 1905–1906 przy ul. Wielkiej (dziś Poznańskiej) pod numerem 30, a w 1905 przeniósł ją do wybudowanego przez architekta Zenona Chrzanowskiego (byli kuzynami) nowoczesnego gmachu przy ulicy Smolnej 30. Została ona postawiona na gruncie nabytym przez generała Chrzanowskiego od hrabiego Branickiego, który sprzedał ją Chrzanowskiemu na korzystnych dla nabywcy warunkach.