Chociaż stary, ale jary, mocna gęba, mocne bary. Krępki, suchy niby orzech, tylko w ślepiach — siła gorze. Stoi w księgach, a więc prawda to czysta, że Myśliwce lat tu żyją czterysta.
Lat czterysta, a może i więcej ojcowiznę orzą z pługiem w ręce. Swojej mowy i swej ziemi strzegą i zwyczaju pilnują śląskiego.
———————————— Tęgi z Myśliwca gospodarz. Siał, orał, młócił wspaniale. Dali mu za to nagrodę i złote jakieś medale. I w związku polskim przewodził ślązackiej młodzi.
Słuchali jego rady, łeb miał nie od parady, mir wielki miał u ludzi, że to się dla nich trudził i sławny był prawdziwie stary Myśliwiec.
Aż nagle — wszyscy to wiecie — wojna wybuchła na świecie. Cierpiała cała Polska, cierpiała ziemia śląska. Chodzili ulicami żandarmi z swastykami, w drzwi kolbą kołatali, Polaków wywlekali do obozów zagłady — nie było na to rady.
Któż nad Myśliwca Polak szczerszy? Poszedł Myśliwiec jeden z pierwszych. Stary, siwy niby gołąb raz ostatni spojrzał wkoło z gospodarska, godnie, dumnie po swym domu, sadzie, gumnie.