Hiszpański admirał de Córdoba jednak został po bitwie usunięty z marynarki.
Osiem lat później, dowodzony przez kontradmirała Balthasara Hidalgo de Cisnerosa, jako część połączonej floty hiszpańsko-francuskiej, wziął udział w bitwie pod Trafalgarem dnia 21 października 1805 roku. „Santísima Trinidad” był największym okrętem w bitwie, aczkolwiek nie był już wtedy największym okrętem świata. W szyku „Santísima Trinidad” płynął przed flagowym okrętem sprzymierzonej floty francuskiej - „Bucentaure”, stając się jednym z głównych celów floty brytyjskiej. Został wkrótce otoczony, walcząc podczas bitwy z liniowcami „Victory” adm. Nelsona, „Temeraire” (98 dział), „Neptune” (98 dział), „Leviathan”, „Conqueror” i „Africa” (64 działa). Po stracie masztów od ognia „Neptune”, okręt został obezwładniony i wyszedł z walki, a po kilku godzinach jego załoga poddała się liniowcowi „Prince”. Uszkodzony okręt był następnie holowany do portu w Gibraltarze przez „Prince”, dowodzony przez komandora Thomasa Fremantle, lecz zatonął po drodze w silnym sztormie 23 października 1805. W bitwie zginęło 205 marynarzy „Santisimy”, a rannych zostało 108, z 1048 osób załogi.
Uwagi
Przypisy