W roku 1988 został adiunktem Kliniki Neurochirurgii Centralnego Szpitala Wojskowego w Warszawie. W 1991 habilitował się w macierzystej uczelni na podstawie rozprawy zatytułowanej: Granice operacyjności gruczolaków przysadki mózgowej. W roku 1992 został kierownikiem Kliniki. Jednocześnie w okresie tym kształcił się w najlepszych ośrodkach medycznych w Szwecji, Niemczech, Wielkiej Brytanii, Kanadzie, Holandii i USA. Uzyskał Certyfikat EANS, jest członkiem PTNCh, EANS i WFNS. Od 1994 do 2010 raz w miesiącu przyjmował pacjentów na terenie Puław, pomagając im uzyskać pomoc specjalistyczną, diagnozując i często lecząc ich w szpitalu na Szaserów w Warszawie. Od roku 1996 pełnił funkcję Naczelnego Specjalisty Wojskowej Służby Zdrowia w Dziedzinie Neurochirurgii.
13 maja 1997 w wieku 41 lat otrzymał tytuł profesora nauk medycznych. Współtwórca powstania w WIM referencyjnego ośrodka diagnostyki i leczenia operacyjnego guzów przysadki mózgowej oraz okolicy skrzyżowania nerwów wzrokowych. 15 sierpnia 2005 został awansowany do stopnia generała brygady przez prezydenta RP Aleksandra Kwaśniewskiego, po czym z dniem 16 sierpnia 2005 został powołany na stanowisko dyrektora Wojskowego Instytutu Medycznego. Pełnił jednocześnie obowiązki kierownika swojej macierzystej Kliniki oraz będąc czynnym zawodowo neurochirurgiem.