Wojska litewskie składały się z doświadczonych żołnierzy, ale prowadziły również liczne tabory, w których znajdowały się kobiety, a ich poziom dyscypliny pozostawiał wiele do życzenia.
Generał Sierakowski miał do pomocy 2 generałów majorów: Dionizy Poniatowski (absolwent Korpusu Kadetów, doświadczony w walkach z okresu wojny z Rosją w 1792, gdzie walczył jako major a później pułkownik gwardii koronnej, w 1794 roku ze swoją jednostką brał udział w kwietniowej insurekcji warszawskiej, następnie Najwyższy Naczelnik Tadeusz Kościuszko mianował go generałem majorem). Izydor Krasiński (był porucznikiem V regimentu piechoty, ale kiedy wystawił własnym kosztem batalion, mianowano go pułkownikiem, a później, gdy ten batalion zamieniony został w 18 regiment piechoty, został generałem majorem)
Generał Sierakowski miał także do pomocy Jana Horaina, pełnomocnika Rady Najwyższej Narodowej przy swoim korpusie oraz pełnomocnika do spraw pospolitego ruszenia (od 4 lipca, kiedy dołączył do Sierakowskiego).