5 listopada 1845, za wstawiennictwem prowincjała Dominika Barberiego (późniejszego błogosławionego), został przyjęty do nowicjatu Zgromadzenia Pasjonistów przy klasztorze św. Michała w Ere (belgijska prowincja Hainaut). 1 grudnia 1845 nadano mu zakonne imię Karol od św. Andrzeja. 10 grudnia 1846 złożył śluby zakonne, a potem rozpoczął kurs filozofii i teologii. 21 grudnia 1850 otrzymał święcenia kapłańskie z rąk biskupa Tournai, Gasparda-Josepha Labisa. Sześć miesięcy później przyjechał do Staffordshire w Anglii.
Poznał tu tragiczne warunki życia i pracy w kopalniach i hutach, a także nieludzkie traktowanie pracowników. Doświadczył też antykatolickiej wrogości. W 1854 został wysłany do nowicjatu w Cotton Hall, gdzie został asystentem mistrza, ojca Salwiana Nardocci. Potem nowicjat zlikwidowano, ale zakonnicy pozostali na miejscu, by zająć się rozległą terytorialnie parafią, w której katolicy byli bardzo rozproszeni, było ich niewielu, a jednocześnie szerzyły się silne postawy antykatolickie. Latem 1854 został przeniesiony do świeżo założonego klasztoru, pustelni na Mount Argus w Dublinie. Od tego czasu bardzo silnymi więzami związał się z Irlandią.