Po powrocie do Polski w 1937 roku zamieszkał w Rudkach, majątku rodziny żony Jadwigi, później w Zakopanem. Do roku 1941 należał kolejno do okręgu poznańskiego, warszawskiego oraz krakowskiego Związku Zawodowego Polskich Artystów Plastyków.

W czasie II wojny światowej prowadził z żoną Jadwigą na warszawskiej Sadybie przy ul. Morszyńskiej 45, dom dla sierot wojennych, podległy od 1941 roku Radzie Głównej Opiekuńczej. Dzięki współpracy z Radą Pomocy Żydom (kryptonim „Żegota”) sierociniec stał się schronieniem dla wielu dzieci żydowskich (stanowiły niemal połowę wychowanków).

Po II wojnie przeprowadził się na Wybrzeże. W 1945 roku wraz z Krystyną i Juliuszem Studnickimi, Hanną i Jackiem Żuławskim, Józefą i Marianem Wnukiem był współzałożycielem Państwowego Instytutu Sztuk Plastycznych w Sopocie. Z końcem pierwszego roku nazwę uczelni przemianowano na Państwową Wyższą Szkołą Sztuk Pięknych (zmienioną później na Państwową Wyższą Szkołę Sztuk Plastycznych w Gdańsku;