Trzecia generacja Maximy była produkowana w latach 1989–1994. Dostępne były dwie wersje, amerykańska – luksusowa oraz europejska. Nadwozie oznaczono symbolem J30 (nie mylić z Infiniti J30). Był to pierwszy japoński samochód przekraczający szerokością japoński limit 67 cali (1701,8 mm) co czyniło Maximę bardziej komfortową dla pasażerów. W porównaniu do II generacji zawieszenie stało się twardsze (bardziej sprężyste) co pozytywnie wpłynęło na pokonywanie zakrętów, w kwestii bezpieczeństwa w drzwiach pojawiły się wzmocnienia, a za dopłatą można było zamówić poduszkę powietrzną, system ABS był standardowy. Automatyczna skrzynia biegów posiadała 3 tryby pracy. 5 biegowa skrzynia manualna została doskonale wystopniowana. Bagażnika o pokaźnych rozmiarach 510 litrów nie było można powiększyć przez złożenie tylnych foteli. Bagażnik można było otwierać zdalnie po przekręceniu kluczyka. Nissanowi Maximie w latach jego produkcji zarzucano spore natężenie hałasu podczas szybkiej jazdy, a to poprzez źle skonstruowane nadwozie pod względem aerodynamicznym (strugi powietrza opływającego nadwozie).
Maxima trzeciej generacji była w pierwszej kolejności zaprezentowana na rynek europejski zastępując model Laurel.