Powieść przyjęta została dużo chłodniej niż debiutancka I Cancelliraadens Dage, ale może dlatego, że zawierała dużo bardziej osobistą treść niż pierwsza książka.
Po krytycznym przejęciu Mot kvæld i osobistej tragedii, jaką stała się śmierć żony i syna, Andersen spędził rok podróżując statkiem. Miał w tym czasie zebrać materiał do powieści marynarskiej, której jednak nigdy nie napisał. Z zebranych notatek powstał natomiast Dagbog fra en sjøreise (Dziennik z podróży morskiej) wydany pośmiertnie w 1923.
Po powrocie Andersen poznał Regine Normann, z którą ożenił się w 1906. Wiele wskazuje na to, że pierwsze lata małżeństwa były dla nich bardzo szczęśliwe, jednak między 1910 a 1913 małżonkowie zaczęli stopniowo oddalać się od siebie, coraz częściej mieszkając osobno przez dłuższe okresy. Niebagatelny wpływ na to miało pogarszające się zdrowie Andersena, który cierpiał na epilepsję i gruźlicę, a przy tym nie stronił od alkoholu.