Jej mieszkańcy zajmowali się produkcją węgla drzewnego.
W latach trzydziestych XX wieku do osady sprowadzono więźniów politycznych i utworzono w niej łagier.
9 czerwca 1978 roku Komitet Centralny KPZR i Rada Ministrów ZSRR przyjęły Uchwałę nr 487-152 w sprawie utworzenia Rezerwatu Przyrody „Południowy Ural”.
Rok później sprowadzono budowniczych i górników, którzy rozpoczęli budowę kluczowych obiektów dla przyszłego miasta.
W 1979 roku utworzono tu garnizon znany jako Biełorieck-16 lub Biełorieck-15. Powyższy rok uważa się za datę założenia miasta.
W latach dziewięćdziesiątych XX wieku w prasie pojawiły się informacje o budowie bunkra w okolicy góry Jamantau.
W 1992 roku Midchat Szakirow poinformował, że powstaje tu schron dla najwyższych urzędników państwowych na wypadek zagrożenia wojennego. W 1996 roku L. Cirkunow, kierownik budowy obiektu, zdementował oświadczenie Szakirowa, wyjaśniając że w okolicy góry i miasta Mieżgorje budowany jest schron do przechowania żywności oraz odzieży dla rezerw państwowych. Na temat przeznaczenia obiektu pojawiały się sprzeczne informacje. Dziennikarzom nie udało się ustalić stanu faktycznego, gdyż od 1995 roku Mieżgorje było już miastem zamkniętym.