bez zmiany prefiksów. Były one pośrednie pod względem rozmiarów między krążownikiem a niszczycielem i przeznaczone do obrony głównych sił bojowych. Pierwszy okręt tego typu był przeklasyfikowanym krążownikiem przeciwpodwodnym, następne cztery - dużymi niszczycielami przeciwlotniczymi (uzbrojonymi w działa), a kolejne przypominały zasadniczo powiększone niszczyciele rakietowe i przenosiły przeciwlotnicze pociski rakietowe średniego zasięgu RIM-2 Terrier. Dalsze fregaty typów Leahy, Belknap i California były również okrętami rakietowymi, a ich wielkość stopniowo osiągnęła rozmiary krążowników.
Konstrukcja niszczycieli bazowała na projektach pochodzących z II wojny światowej i były one najmniejszymi okrętami eskorty szybkich zespołów uderzeniowych. Jednostki oznaczone literami DD były szybkimi okrętami do zwalczania okrętów podwodnych, DDG okrętami przeciwlotniczymi przenoszącymi pociski rakietowe krótkiego zasięgu RIM-24 Tartar.
Eskortowce oceaniczne wyewoluowały z niszczycieli eskortowych wykorzystywanych podczas II wojny światowej. Były przeznaczone do ochrony konwojów, a ich konstrukcja umożliwiała szybką i tanią budowę w przypadku wojny.