Przed reformą mianem krążowników określano duże okręty o rozmiarach wykorzystywanych podczas II wojny światowej klasycznych krążowników, przeznaczonych do walki z innymi okrętami. Wszystkie okręty klasy krążowników rakietowych, poza jednym USS "Long Beach" (CGN-9), były przebudowanymi krążownikami lekkimi lub ciężkimi z okresu II wojny światowej (CL → CLG lub CA → CAG), a część z nich mogła przenosić przeciwlotnicze pociski rakietowe dalekiego zasięgu RIM-8 Talos. Ogółem powstało ich 12, aczkolwiek nie wszystkie dotrwały do 1975 roku. Dla każdej grupy lotniskowcowej, ze względu na relatywnie małą liczbę tych okrętów, miał być przeznaczony tylko jeden krążownik, głównie z powodu kosztów krążowników oraz faktu, że fregaty mogły przenosić prawie tyle samo uzbrojenia.
thumb|Niszczyciel rakietowy USS "William V. Pratt" (DDG-44) typu Farragut - poprzednio klasyfikowany jako fregata (DLG-13) thumb|Fregata rakietowa USS "Reasoner" (FF-1063) typu Knox - poprzednio eskortowiec oceaniczny (DE-1063) Istniejące pomiędzy 1950 a 1975 rokiem fregaty były nową klasą okrętów, do 1955 roku nazywaną niszczycielami-liderami (Destroyer Leader, stąd skrót DL), a następnie fregatami (frigate);