battleship battle group) i ponad 100 okrętów podwodnych.
Zakończenie planu
Presja wywierana na Kongres, aby zmniejszyć deficyt budżetowy, spowodowała wprowadzenie ograniczeń wydatków na obronność. Weinberger walczył z Kongresem od 1986 roku o zmniejszenie cięć, ale między innymi z powodu afery Iran-Contras musiał ustąpić ze stanowiska w 1987 roku, na rzecz bardziej pragmatycznego Franka Carlucciego. Następcą Lehmana na stanowisku Sekretarza Marynarki był James Webb, który pozostał zdeklarowanym zwolennikiem dużej floty i nie zgadzał się z Carluccim w sprawie cięć budżetu marynarki na równi z innymi rodzajami wojsk amerykańskich. Webb wolał zrezygnować niż zgodzić się na zredukowanie floty o 16 fregat. W "Dziennikach Reagana" ówczesny prezydent pisał na temat rezygnacji Webba z dnia 22 lutego 1988 roku: "Obecny Sekretarz Webb zrezygnował z powodu cięć budżetowych. Nie uważam aby marynarka wojenna żałowała jego odejścia."
Po upadku ZSRR na początku lat 90. XX wieku i braku znaczących zagrożeń dla Stanów Zjednoczonych, wiele założeń i planów administracji Reagana, takich jak plan "Marynarki 600 okrętów", zostało zmniejszonych lub porzuconych. Bazy amerykańskie w Europie i w Stanach Zjednoczonych zostały stopniowo demilitaryzowane i zamykane, działalność innych zawieszono.