Marynarka Wojenna zyskała najwięcej na reformach Reagana. Podczas jego rządów ukończono pierwsze okręty podwodne typu Ohio przenoszące balistyczne pociski rakietowe, a budowa lotniskowców typu Nimitz i okrętów podwodnych typu Los Angeles została znacznie przyspieszona. W ramach tego planu, rozpoczęto także program atomowego okrętu podwodnego walki podwodnej typu Seawolf, mającego potwierdzić amerykańską przewagę technologiczną nad Związkiem Radzieckim w zakresie wojny podwodnej. Rewolucyjny system walki Aegis zainstalowano na budowanych i istniejących krążownikach typu Ticonderoga, których tempo budowy również wzrosło. Niektóre lotniskowce zmodernizowano w ramach Programu Przedłużania Okresu Służby (ang. Service Life Extension Programs), który miał na celu wydłużenie ich służby czynnej. Stare, ale nadal użyteczne pancerniki typu Iowa zostały ponownie włączone do służby i przezbrojone w nowe rodzaje uzbrojenia (RGM-84 Harpoon, BGM-109 Tomahawk i Phalanx CIWS), co znacznie podniosło ich zdolności ofensywne i defensywne, natomiast gruby pancerz uodparniał je przeciw pociskom typu MM38 Exocet, które dowiodły swej skuteczności podczas wojny o Falklandy-Malwiny. Pierwsze Harpoony, Tomahawki i pociski rakietowe AGM-88 HARM zostały wtedy po raz pierwszy wykorzystane jako broń okrętowa.