45 mm i zniszczenie wozów z amunicją przeciwnika zmusiło UPA do odwrotu.
Zdaniem Władysława Filara skala ataku z 31 lipca świadczy, że UPA podjęła próbę zdobycia Przebraża z marszu.
Trzeci atak UPA thumb|upright=1.3|Szturm na Przebraże, 30 sierpnia 1943 r. W drugiej połowie sierpnia 1943 r. dowództwo UPA przygotowało plan ostatecznego rozbicia Przebraża. Atak został poprzedzony mobilizacją i ćwiczeniami mężczyzn w wieku od 16 do 50 lat z okolicznych wsi ukraińskich. Ściągnięto także sotnie z dalszych rejonów, łącznie około 3 tys. ludzi z Małopolski Wschodniej. Władysław Filar ocenia siły UPA zaangażowane w atak na 6 tys. uzbrojonych ludzi oraz drugie tyle tzw. siekierników i rabusiów.
Po stronie polskiej do walki stanęły: 4 kompanie samoobrony Przebraża w sile 600-800 ludzi oraz oddział odwodowy liczący ponad 200 ludzi, samoobrona w Rafałówce (170 ludzi), placówka samoobrony w Komarówce (30 ludzi), oddział partyzancki AK ppor. Jana Rerutki „Drzazgi” (107 ludzi), oddział sowieckiej partyzantki płka Nikołaja Prokopiuka (150 piechurów i 60 kawalerzystów).