Wyspy Szczęśliwe znane są też z mitologii celtyckiej jako Avalon, wyspa położona na zachodzie, gdzieś w obrębie Wysp Brytyjskich. Podobnie na zachodzie położona jest Czysta Ziemiasanskr. Sukhavati, chiń. Jingtu, jap. Jodo buddy Amidy oraz Błogosławiona Kraina Aman. We wszystkich wersjach są archetypicznymi wyobrażeniami raju – miejsca szczęśliwego życia pozagrobowego.
Znaczenie metaforyczne Nazwę „Wyspy Szczęśliwe” nadaje się niekiedy także – metaforycznie innym wyspom i archipelagom, zwł. egzotycznym, na tzw. Morzach Południowych, gdzie życie wydaje się toczyć beztrosko, np. Grenadynom na Morzu Karaibskim, Wyspom Na Wietrze na Polinezjizob. Sverre Holmsen, Polinezyjski pasat, Iskry, Warszawa 1957, 1968, a nawet Wyspom Alandzkim na północnym Bałtyku.
„Wyspy szczęśliwe” jako motyw literacki i kulturowy „Wyspy szczęśliwe” są symbolem rzeczywistości wymarzonej, wolnej od cierpień – życia pozagrobowego, życia wypełnionego sensem, marzeń godnych spełnienia (z tego względu towarzyszy on często sprawom związanym z mówieniem o przedwczesnej śmierci – zob. np. refleksje towarzyszące muzyce zespołu Katarsis czy refleksje onkologiczne o. Michała Zioło OP);