Odpowiadały one określonym planetom (metalom) mającym i przekazującym określone cechy, z dawien dawna zbadane i opisane przez alchemików. Zwolennikiem tego kierunku był Paracelsus.
Renesans Podejście do ludzkiej twarzy zmieniło się z nadejściem renesansu, kiedy wyraz oczu nabrał znaczenia. To właśnie oczy są zwierciadłem duszy, co podkreślał w swoich dziełach Rafael SantiStan Neumann, Juliette Garcias, Sekretne życie dzieł sztuki – Rafael, odc. 2/5,Francja, 2011, dystrybucja: Planete +. Myśl ta towarzyszy nam po dziś dzień choćby za sprawą Amedeo ModiglianiegoMick Davis, Modigliani, pasja tworzenia, Warszawa, Vision Film Distribution, 2004, który obdarowuje malowane postaci jednobarwnymi, niezgodnymi z anatomią, bezosobowymi oczami, jeżeli nie zna ich duszy.
Nowożytność i czasy współczesneJean-Jacques Courtine, Claudine Haroche: Historia Twarzy, Gdańsk: wydawnictwo słowo/obraz/terytoria 2007, Ponowny rozkwit fizjonomika zawdzięcza postaci szwajcarskiego pastora Lavatera (1741-1801) zainspirowanego pismami lekarzy i filozofów: G. B. della Porty (1535-1615) oraz Browne’a.