thumb|Mężczyzna grający na erhu – rodzaju lutni smyczkowej huqin Na Dalekim Wschodzie rozpowszechniła się rodzina fideli (lutni smyczkowych) o nazwie huqin. Podróżnik i kronikarz Shen Kuo opisał te instrumenty w XI wieku. Najwcześniejsza ilustracja pochodzi z datowanego na 1105 manuskryptu . Korpus huqin ma formę cienkiego walca lub sześciokątnego graniastosłupa. Na jedną z podstaw naciągnięta jest skóra spełniająca funkcję płyty rezonansowej. Szyjka w formie pręta, bez podstrunnicy przebija korpus na wylot. Włosie smyczka przechodzi między dwiema strojonymi zazwyczaj w kwincie strunami. Gra się na huqinie trzymając go w pozycji pionowej, korpusem do dołu, naciskając struny opuszkami palców. Spośród wielu typów i odmian najpopularniejszym i używanym współcześnie jest erhu.
thumb|left|Dalekowschodnia lutnia krótkoszyjkowa gambus W średniowieczu, na Bliskim Wschodzie wykształciła się lutnia krótkoszyjkowa (qanbūs, kabosa, koboz). Miała wycięty z jednego kawałka drewna korpus, zwężający się płynnie w krótką szyjkę, charakterystyczną sierpowatą, odgiętą ku tyłowi komorę kołkową z wydatnymi, bocznie osadzonymi kołkami oraz strunociąg zamocowany na dolnej „ściance” korpusu. Trzy struny zarywane były prawdopodobnie plektronem.