Servitus calcis coquendae - służebność wypalania wapna na cudzym gruncie. Dodatkowo wyróżniano dwie grupy służebności gruntowych wiejskich: prawa drogi (iura itinerum) obejmujące: servitus itineris servitus actus servitus viae prawa wodne (iura aquorum) obejmujące: servitus aquaeductus servitus aquae haustus.
Geneza i rodzaje służebności gruntów miejskich Służebności gruntów miejskich były typowe dla zabudowy miejskiej. Początek ich rozwoju wiąże się z odbudową Rzymu po pożarze spowodowanym przez najazd Gallów w roku 390 p.n.e.
Do najważniejszych służebności gruntów miejskich należały: Servitus altius non tollendi - obowiązujący właściciela gruntu służebnego zakaz wznoszenia budynku ponad określoną wysokość. Servitus proscipiendi - zakaz wznoszenia konstrukcji zasłaniających widok. Servitus protegendi vel proiciendi - prawo wysunięcia części konstrukcji budynku (np. balkonu, okapu) w słup powietrza sąsiada. Servitus tigni immittendi - prawo wpuszczenia belki w mur budynku położonego na nieruchomości sąsiedniej. Servitus oneris ferendi - prawo oparcia budowli o mur budynku leżącego na nieruchomości służebej. Servitus stillicidii - służebność ścieku, tj.