Dom Ewangelicki stał się zbyt duży jak na potrzeby uszczuplonego liczebnie zboru, w związku z czym od 1920 przekształcony został w budynek teatralny należący do amatorskiej Sceny Niemieckiej. W 1920 ewangelicki kościół garnizonowy został jako własność państwa przejęty i przekształcony w rzymskokatolicką świątynię garnizonową.
Dotychczasowa parafia należąca do Ewangelickiego Kościoła Unii Staropruskiej weszła w skład nowo utworzonego Ewangelickiego Kościoła Unijnego w Polsce z konsystorzem w Poznaniu, stając się częścią jego superintendentury Chełmno. W 1937 liczyła około 3300 wiernych.
W 1931 doszło do przekształcenia terenu starego cmentarza ewangelickiego przy obecnej alei 23 Stycznia w ogród, zachowano jednak budynek dawnej kaplicy cmentarnej.
Pierwsze polskojęzyczne nabożeństwo po I wojnie światowej w miejscowym kościele ewangelickim poprowadził 19 maja 1923 ks. kapelan Józef Mamica, udział w nim wzięły 72 osoby. Z powodu obecności na nim poza wojskowymi także ludności cywilnej, na kolejne nie wydano zgody. Odtąd były sporadycznie odprawiane w sali kasyna wojskowego przy ul. Legionów.