Kolejne starania o powstanie polskiego zboru podjął ks. Jerzy Kahané z Bydgoszczy w 1930 i 7 kwietnia 1931 poprowadził on nabożeństwo cywilne w kościele unijnym. Osobny, polskojęzyczny zbór należący do Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w RP został oficjalnie powołany 24 maja 1931, kiedy to wybrano radę kościelną, na której czele stanął kupiec Mikołaj Brunon Ernst.
Nowy zbór wszedł w struktury superintendentury poznańsko-pomorskiej. Jego pierwszym duszpasterzem został ks. Jerzy Kahané, a nabożeństwa odbywały się w użyczonym przez tamtejszą parafię kościele zboru ewangelicko-unijnego, przy wsparciu jego proboszcza, ks. Reinholda Dieballa. Następnie od 1932 polski zbór obsługiwany administrowany był przez ks. Waldemara Preissa, dojeżdżającego z Bydgoszczy. Osobno były prowadzone nabożeństwa dla żołnierzy, których obsługiwali kapelani wyznania reformowanego z Torunia.
Zbór polski skupiał kilkadziesiąt osób i dla podtrzymania działalności otrzymywał regularne subwencje z Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego. Powstał chór kościelny i Koło Pań, odbywały się imprezy towarzyskie.