Reżyser zdecydował się po owych czterech tygodniach plenerów powrócić do zdjęć realizowanych w studiu. Za scenografię do Wesela odpowiadał Tadeusz Wybult, który zbudował chatę wiejską normalnych rozmiarów, wypełnioną tłumem aktorów. Niepotwierdzona przez ekipę legenda towarzysząca filmowi głosiła, jakoby Wybult miał dodatkowo przesunąć ściany dekoracji, aby wydawały się ciasne. Odpowiedzialna za kostiumy Krystyna Zachwatowicz, na podstawie ustaleń z reżyserem, opracowała kostiumy historyczne, bez „uwspółcześniania na siłę”. Witold Sobociński, operator zdjęć, opracował własną koncepcję kolorystyki, którą konsekwentnie stosował w filmie. Po pierwsze, światło plenerowe Sobociński utrzymał w konwencji „czerwonej lub pomarańczowej”. Po drugie, ściany chałupy pomalowane zostały na cztery kolory: szary, niebieski, żółty i fioletowy, które dominowały w palecie obrazów Wyspiańskiego. Podczas zdjęć we wnętrzach Sobociński osobiście prowadził kamerę w rytm kompozycji Stanisława Radwana. Sam Radwan ustalił z Wajdą, że film zaczynać się będzie „od bardzo gęstego grania”, które wraz z rozwojem akcji filmu ulegnie wyciszeniu.