Został tam zaatakowany przez przeważające siły Armii Turkiestańskiej oraz część jednostek czerwonej 1 Armii pod dowództwem Gai Gaja i poniósł klęskę. Znaczna część żołnierzy Kappela, wziętych do niewoli czerwonoarmistów zmuszonych do walki po stronie białych, zdezerterowała i wróciła na stronę czerwonych. Po serii sukcesów czerwonych na Uralu w 1919 r. (operacje złatoustowska, permska i jekaterynburska) i nieudanej kontrofensywie pod Czelabińskiem armia Kołczaka nigdy już nie odzyskała inicjatywyJ. Smele, Civil war..., s. 474..
We wrześniu 1919 r., po ostatniej nieudanej próbie kontrofensywy nad TobołemJ. Smele, Civil war..., s. 537. siły białych były zdemoralizowane, szerzyły się wśród nich dezercje, a próby przeprowadzania mobilizacji i pozyskania nowych żołnierzy podejmowane przez Kołczaka kończyły się jedynie częściowym powodzeniemJ. Smele, Civil war..., s. 527.J. Smele, Civil war..., s. 522.. W końcu października 1919 r. Kołczak był mimo to zdecydowany bronić swojej stolicy - Omska. Przeprowadził również szereg zmian personalnych na najwyższych stanowiskach dowódczych. Kappel został dowódcą 3 ArmiiJ. D. Smele, Civil war..., s. 545.. W nocy z 10 na 11 listopada dowodzący Frontem Wschodnim Armii Rosyjskiej gen.