Jej grubość rośnie w kierunku wewnętrznej krawędzi pierścienia, gdzie przechodzi w halo.
Szczegółowa analiza zdjęć wykonanych przez sondę Galileo ujawniła niezależną od kąta padania światła zmienność jasności pierścienia głównego wzdłuż jego osi głównej w postaci nierównomiernych obszarów o wielkości około 500–1000 km.
Widma i rozkład rozmiarów cząsteczek thumb|Zdjęcie pierścienia głównego w świetle rozpraszanym do przodu wykonane przez sondę Galileo. Wyraźnie widoczna jest przerwa Metis. (Źródło: NASA/JPL-Caltech)
Widma pierścienia głównego uzyskane za pomocą Kosmicznego Teleskopu Hubble’a, teleskopów Kecka, sondy Galileo i sondy Cassini dowodzą, że cząsteczki tworzące pierścień mają barwę czerwoną, tzn. ich albedo jest wyższe dla fal o większych długościachWong, M. H.; de Pater, I.; Showalter, M. R.; et al. (2006). „Ground-based Near Infrared Spectroscopy of Jupiter’s Ring and Moons”. Icarus 185: 403–415.S. McMuldroch, S.H. Pilortz, J.E. Danielson et al. (2000). Galileo NIMS Near-Infrared Observations of Jupiter’s Ring System. „Icarus” 146: s. 1–11.. Obserwowane widma pierścienia leżą w przedziale 0,5–2,5 μm. Do tej pory nie odkryto linii widmowych, na podstawie których można by rozpoznać substancje chemiczne.