et.al.. „Updates On The Dusty Rings Of Jupiter, Uranus And Neptune”. Proceedings of the conference held September 26–28, 2005 in Kaua’i, Hawaii. LPI Contribution No 1280: 130.. Subtelna struktura głównego pierścienia została po raz pierwszy odkryta w danych przekazanych przez sondę Galileo i jest wyraźnie widoczna w zdjęciach w świetle rozpraszanym wstecznie wykonanych podczas misji New Horizons w lutym i marcu 2007(en) PIA09342: Jupiter’s Rings: Sharpest View. NASA/Johns Hopkins University Applied Physics Laboratory/Southwest Research Institute (1 maja 2007).. Struktura ta nie jest jednak widoczna na zdjęciach wykonanych przez Kosmiczny Teleskop Hubble’a, teleskopy Kecka oraz sondę Cassini, prawdopodobnie z powodu zbyt małej rozdzielczości.
Widziany w świetle rozpraszanym wstecznie pierścień główny wydaje się być bardzo cienki, mając nie więcej niż 30 km grubości. W świetle rozpraszanym na bok, grubość pierścienia ocenia się na 80–160 km i rośnie ona nieco w kierunku Jowisza. W świetle rozpraszanym do przodu pierścień wydaje się być dużo grubszy (około 300 km). Jednym z odkryć sondy Galileo była blada, gruba na około 600 km chmura materiału otaczająca wewnętrzną część pierścienia głównego.