D’Estaing nie wziął udziału w dalszych etapach wojny o niepodległość Stanów Zjednoczonych, i zajął się polityką. W roku 1787 został wybrany do Zgromadzenia Notabli, a jego akceptacja dla ideałów rewolucji była jednym z powodów dla których w roku 1792 Zgromadzenie Narodowe wybrało go admirałem Francji. Będąc lojalnym wobec rewolucji, D’Estaing chciał też jednak być lojalnym wobec monarchii. W czasie procesu królowej Marii Antoniny nie wahał się zeznawać na jej korzyść, co w połączeniu z odnalezieniem przyjaznych listów jakie wymieniał z królową było dla zaciekle antyrojalistycznych jakobinów wystarczającym powodem do zaprowadzenia go pod gilotynę. Prowadzony na miejsce egzekucji powiedział: „Poślijcie moją głowę Anglikom, drogo wam za nią zapłacą”Ch. de La Roncière, G. Clerc-Rampal Histoire de la Marine Française, Paris 1934, s. 156 za: Paweł Piotr Wieczorkiewicz Historia wojen morskich. Wiek żagla, Wydawnictwo Puls, Londyn 1995, s. 428..
Przypisy
Zobacz też Lucie Madeleine d’Estaing Marine nationale Pierre André de Suffren