Jedną z osób piszących w gwarze mazurskiej jest Erwin Kruk.
Natomiast najstarszą bo z 1900 roku i w całości napisaną książką w gwarze mazurskiej jest przekład „Dziejów ludzkiej duszy” Johna Bunyana autorstwa Jakuba Szczepana.
Sytuacja w XXI w. Od 2015 roku w Sorkwitach na Festiwalu Kultury Mazurskiej promuje się gwarę mazurską, istnieje muzyka ludowa, odbywają się spotkania z gwarą, w niektórych szkołach organizowane są Konkursy Mowy Mazurskiej, a w internecie promowana jest za pośrednictwem mediów społecznościowych. W 2016 roku powstał Związek Mazurski, promujący kulturę i gwarę mazurską. Pod koniec 2018 roku został w gwarze mazurskiej wydany „Mały Książę”.
Cechy gwary mazurzenie, czyli przejście szeregu cz, sz, dż, ż w c, s, dz, z asynchroniczna wymowa spółgłosek b', p', f', w''' – bj/bź, pj/pś, fj/fś, wj/wź niekiedy intensywne zmiękczanie k, g, ch w ć, dź, ś (proces ten jest podobny do zmiękczeń w kaszubszczyźnie) labializacja samogłoski o (niekiedy też i u) w nagłosie samogłoska y upodobniła się do i przed spółgłoską ł samogłoski i oraz y wymawiane były jako u, np. buł, zuł (był, żył) odnosowienie samogłosek nosowych ą i ę, wymawiane są one jako o i e w części gwar ę przeszło w ã (a nosowe), które po denazalizacji wymawiano jako an, analogiczne zmiany zaszły również w grupach eN, np.