Różnica polega jednak na tym, że szahidzi atakują przedstawicieli wrogiego wojska, podczas gdy osoba w amoku uderza w cywilów i nie zwraca uwagi na płeć czy wiek.
Występowanie w innych kulturach Wcześni podróżnicy po Azji opisywali czasem pewien rodzaj militarnego amoku, w którym żołnierze w obliczu nieuchronnej porażki wpadali w szał przemocy, który tak zaskakiwał ich wrogów, że prowadził ich do zwycięstwa, a przynajmniej do honorowej w ich mniemaniu śmierci. Taka forma amoku przywołuje na myśl berserkerów (wikingów-wojowników, którzy walczyli w furii graniczącej z transem), kafardów (Polinezja) bądź iich’aa (Indianie z plemienia Navaho).
W zachodnich społeczeństwach amokiem określane jest zachowanie kogoś, kto wchodzi w posiadanie broni i pod wpływem silnych emocji atakuje przypadkowych ludzi, często powodując wiele ofiar śmiertelnych. Angielski termin slangowy going postal (brak polskiego odpowiednika) odnosi się do takich zachowań w miejscu pracy. Z kolei termin killing spree (brak polskiego odpowiednika) dotyczy „zimnokrwistego” zachowania, zaplanowanego zamiaru zabicia przypadkowych osób w krótkim odstępie czasu. W Indonezji termin „amok” (amuk) odnosi się tylko do przypadków zbiorowego szału.