Nazajutrz Geralt, Jaskier i Oczko idą do Aglovala. Wiedźmin wyjaśnia, że to mieszkańcy podwodnego miasta zabili rybaków i radzi, by przestali łowić w tym miejscu. Książę odmawia. Nie chce również zapłacić Geraltowi, mimo ostrego sprzeciwu Essi. Kłótnię przerywa pojawienie się Sh’eenaz, która poświęcając się dla miłości zamieniła swój syreni ogon na ludzkie nogi. Przyszła teraz do swojego ukochanego, który niezwykle ucieszył się na jej widok.
Wreszcie Geralt, Jaskier i Essi wyjeżdżają z wioski. Trubadurka kocha Geralta, jednak on nie odwzajemnia miłości. Podczas jednego z postojów Jaskier stwierdza, że wiedźmin i poetka muszą sobie wyjaśnić, co do siebie nawzajem czują. Geralt tłumaczy Essi, że nie może z nią być. Wkrótce nadchodzi dzień rozstania, w którym wszyscy troje urządzają uroczystą wieczerzę, po której Jaskier i Essi urządzili sobie zawody śpiewacze. Jaskier najdłużej pozostaje przy ognisku, układając balladę o miłości wiedźmina i poetki, choć nie zamierza jej nigdy nikomu śpiewać. Rano każdy udaje się w swoją stronę. Były to ostatnie chwile Essi i Geralta razem – 4 lata później poetka umiera na ospę. Jaskier wynosi jej ciało z Wyzimy i chowa je w lesie razem z lutnią i błękitną perłą, którą podarował jej Geralt.
Kategoria:Opowiadania z cyklu wiedźmińskiego Kategoria:Utwory literackie z 1993