System obejmuje wszystkie państwa członkowskie oraz Szwajcarię, Norwegię, Liechtenstein i Islandię.
Identyfikacja przeprowadzana w ten sposób powinna zachodzić na jak najwcześniejszym etapie procedury przekraczania granicy UE. Zgodnie z wytycznymi nie powinna być przeprowadzona dwukrotnie, np. oddzielnie na potrzeby systemu unijnego i krajowego. Państwo członkowskie musi zapewnić, by pobieranie, przechowywanie i transmisja danych dotyczących odcisków palców były zgodne z wymogami Centralnego Systemu Eurodac.
W 2015 r. opracowane zostały dobre praktyki odnoszące się do sytuacji, gdy migrant (osoba poszukująca ochrony) nie chce poddać się procedurze pobrania odcisków palców. W pierwszej kolejności należy daną osobę pouczyć o konsekwencjach odmowy współpracy (obowiązek według prawa UE niezbędny do dalszych starań o ochronę na terenie UE, czy też transfer do innego państwa członkowskiego), w drugiej – jeśli zachodzi wciąż odmowa współpracy – osoba może zostać uznana za nieregularnego (nielegalnego) migranta, a państwo może zastosować dostępne środki detencji, włącznie z przymusowym wydaleniem do kraju pochodzenia lub przybycia. W sytuacji, gdy dana osoba złożyła wniosek o ochronę, ale uchyla się przed oddaniem odcisku palca, państwo może rozważyć zatrzymanie osoby i wdrożenie procedury sprawdzającej jej sytuację.