Lodowce Granica wiecznych śniegów przebiega na wysokości około 5000 m n.p.m. Ukształtowanie terenu oraz stosunkowo wysokie sumy opadów w strefie równikowej sprzyjają utrzymywaniu się współczesnego zlodowacenia w partiach szczytowych Kibo. W XIX wieku białe pokrywy pod szczytem bywały błędnie interpretowane przez podróżników jako wapienie lub jasne popioły wulkaniczne. W 1889 roku niemiecki podróżnik Hans Meyer jako pierwszy Europejczyk zdobył szczyt i jednoznacznie potwierdził obecność lodowców.
Na zboczach Kibo, od krawędzi krateru zewnętrznego do wysokości około 4600 m n.p.m., występuje jedenaście lodowców, głównie po stronie południowej i południowo-zachodniej, o łącznej powierzchni około 7 km². Najdłuższym z nich jest lodowiec Pencka, przekraczający 1 km długości. Największe pola lodowe to Pole Północne, Południowe i Wschodnie. Ku wnętrzu krateru lodowce urywają się stromymi klifami lodowymi o wysokości 30–40 m. Lokalnie występują także penitenty.
Zwartą pokrywę lodową, która w czasie małej epoki lodowej (XIII–XIX w.) wypełniała niemal cały krater, zaczęły zanikać pod koniec XIX wieku. Od tego czasu powierzchnia lodowców Kilimandżaro systematycznie się zmniejsza.