20 czerwca został ranny w lasach owruckich, nad rzeką Żołoń, mimo to nie przestał dowodzić. Od 2 do 5 sierpnia walczył o Brześć nad Bugiem oraz wziął udział w kontruderzeniu znad Wieprza. 4 czerwca uczestniczył w walkach pod Białymstokiem i Grodnem. Ścigając wojska bolszewickie, dotarł w październiku aż do Oszmiany. Po zawieszeniu broni udał się na kurs informacyjny do Warszawy, a następnie wrócił do Nowego Sącza, do swojego pułku, którego dowódcą pozostał do końca sierpnia 1921.
Od października 1921 pełnił funkcję dowódcy piechoty dywizyjnej w 2 Dywizji Górskiej, a następnie – 1 Dywizji Górskiej. 9 kwietnia 1922 został mianowany dowódcą 23 Dywizji Piechoty w Katowicach. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu generała brygady ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 45. lokatą w korpusie generałów. W czerwcu na czele dywizji zajął tereny Górnego Śląska, przyznane Polsce po plebiscycie. 12 kwietnia 1926 roku został zwolniony z zajmowanego stanowiska i pozostawiony w dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr V do czasu przeniesienia w stan spoczynku. 31 marca 1926 roku Prezydent RP nadał mu stopień generała dywizji (wyłącznie z prawem do tytułu) z dniem 31 maja 1926 roku– datą przeniesienia w stan spoczynku.