Wydana w sześciu tomach Poliglota norymberska zawierała tekst Nowego Testamentu w dwunastu językach: angielskim, czeskim, duńskim, francuskim, greckim, hebrajskim, hiszpańskim, łacińskim, niemieckim, polskim, syryjskim i włoskim. Przekładu tekstu na język hebrajski dokonał sam Elias Hutter. Tekst w języku polskim zawierał przedruk Nowego Testamentu z polskiej Biblii brzeskiej.
Poliglotę paryską w dziesięciu tomach wydał w latach 1629–1645 adwokat królewski Guide Michel Le Jay. W Pięcioksięgu Mojżesza umieszczono tekst Pentateuchu samarytańskiego pochodzący z rękopisu który został odnaleziony w 1616 roku w Damaszku przez podróżnika Pietro della Valle. Obok tekstu hebrajskiego Poliglota paryska zawiera Wulgatę, Septuagintę, Peszittę dla całego Starego Testamentu oraz wersję w języku arabskim.
Przewyższa ją znacznie Poliglota londyńska zwana również waltońską od nazwiska wydawcy, biskupa Briana Waltona, drukowana w latach 1653–1657 w sześciu tomach u Thomasa Roycrofta. Zawiera ona poza tekstami poprzednich Poliglot przekład perski i etiopski. Tekst Septuaginty dodano według recenzji z 1592 roku. Wydanie to opatrzone jest w znakomite prolegomena i słownik siedmiojęzyczny. Piękną szatę graficzną uzupełnia karta tytułowa Václava Hollara.