Kolejnym dziełem była Poliglota antwerpska składająca się z ośmiu tomów. Została ona wydana przez Plantina pod kierownictwem Benoisa Ariasa Montanusa w latach 1569–1572, na zamówienie Filipa II, króla Hiszpanii (stąd nazywa się także Biblia Regia lub Poliglota Plantiniana). Zawiera ona teksty Starego Testamentu podane w języku hebrajskim, aramejskim, greckim i łacińskim. Nowy Testament w języku greckim, łacińskim, syryjskim, oraz nowe tłumaczenie Starego i Nowego Testamentu Santesa Pagnino. Praca na tym wydaniem Biblii trwała cztery lata. Odbito 1200 egzemplarzy oraz 13 na pergaminie dla króla.
Wydania późniejsze W późniejszych latach ukazały się dwie Poligloty Eliasa Huttera: Poliglota hamburska z 1596 i Poliglota norymberska z 1595 roku. Nie mają one większego znaczenia dla krytyki tekstu. Poliglota hamburska zawierała grecką Septuagintę, łacińską Wulgatę, łaciński Stary Testament Pagninusa, łaciński Nowy Testament Bezy oraz niemiecki przekład Lutra umieszczone w czterech kolumnach, których kolejność na stronie verso jest odwrotna. Suplementem do tego wydania była Hebrajska Biblia Huttera z roku 1587.