Dzięki swojemu położeniu za pasmami górskimi, oddzielającymi wybrzeże czarnomorskie od wnętrza Azji Mniejszej, Heraklea Pontyjska nie ucierpiała od licznych w tym okresie najazdów arabskich.
W mieście miało siedzibę biskupstwo, a po utracie w 1325 Klaudiopolis przeniesiono tutaj metropolię, którą w 1387 połączono z arcybiskupstwem Amastris.
W 1204 roku Herakleę zajął Dawid I Wielki Komnen i uczynił ją ośrodkiem swojego lokalnego państewka. Po śmierci Dawida w 1214 miasto opanował Teodor I Laskarys i włączył je do Cesarstwa Nikei. Po odzyskaniu Konstantynopola w 1261 Heraklea ponownie weszła w skład Cesarstwa Bizantyńskiego. Miasto utrzymywało swoje handlowe znaczenie aż do podboju tureckiego w 1360. Swoją faktorię mieli tu m.in. Genueńczycy.
Znani mieszkańcy Heraklides z Pontu – grecki filozof, uchodzący za twórcę filozofii heliocentrycznej. Memnon z Heraklei – grecki historyk, autor wielotomowej historii miasta.
Zobacz też Kolonia (starożytna Grecja) Tyrani Heraklei Pontyjskiej Wielka Grecja Wielka kolonizacja
Przypisy
Kategoria:Starożytne miasta greckie w Azji Mniejszej Kategoria:Starożytne miasta greckie nad Morzem Czarnym Kategoria:Bitynia (prowincja rzymska)