W 2004 roku Paul Sereno posłużył się parksozaurem, tworząc definicję nazwy Iguanodontia. Określił Iguanodontia jako największy klad zawierający Parasaurolophus walkeri, ale nie Hypsilophodon foxii, Thescelosaurus neglectus, Parksosaurus warreni, Orodromeus makelai, Othniellia rex, Zephyrosaurus schaffi, Yandusaurus hongheensis.
W 2009 Boyd, Brown, Sheetz i Clarke w swej rewizji taksonomicznej Thescelosaurus i Bugenasaura zaproponowali nowe drzewo. Parksosaurus, reprezentowany w badaniu tylko przez szkielet ROM 804 (specjaliści nie uznają za należące do tego rodzaju znalezisk z formacji Scollard) odgrywa w nim rolę grupy siostrzanej dla Thescelosaurus, z którym autorzy synonimizują rodzaj Bugenasaura. Ich najbliższą grupę zewnętrzną stanowi klad złożony z orodroma, oryktodroma i zefirozaura, podczas gdy hipsylofodon, gasparinizaura, tenontozaur i rabdodon stanowią kolejne, coraz bliższe grupy zewnętrzne kladu łączącego iguanodonta i driozaura.