Powierzchnia łopatki na jej dystalnym końcu wykazuje dziurkowanie, co wskazuje na obecność nadłopatkowej struktury chrzęstnej, która u parksozaura ulegała częściowemu kostnieniu. Wyrostek barkowy nie występuje, a łokciowy jest umiarkowanie rozwinięty, podobnie jak u Hypsilophodon foxii.
Grzbietowy brzeg kości biodrowej jest szeroki i wypukły. Krótka kość łonowa odróżnia parksozaura od większości bazalnych ornitopodów. Uda są solidniej zbudowane, niż u bardziej pierwotnych ornitopodów. Nie występuje rysa rozdzielająca tzw. cranial trochanter od krętarza większego na kości udowej, krótszej od piszczeli (stosunek długości piszczeli do kości udowej wynosi 1,18, czyli bardzo podobnie, jak u hipsylofodonta i nieco mniej, niż u Oryctodromeus, u Thescelosaurus występowały odwrotne stosunki).
Odkrycie i klasyfikacja Jedno z drzew rozważanych w The Dinosaura prezentujące klad złożony z parksozaura i tescelozaura:
Fragment superdrzewa autorstwa Pisaniego et al., 2002, zmodyfikowano (obok driozaura oryginalny kladogram zawierał m.in.