Amerykańsko-brytyjska okupacja Wenecji Julijskiej miała trwać do czasu wejścia w życie traktatu pokojowego z Włochami podpisanego 10 lutego 1947 r., który sformalizował utworzenie oraz granice odrębnego od Włoch Wolnego Terytorium Triestu, składającego się z dwóch stref: strefy A obejmującej Triest z wąskim pasem wzdłuż wybrzeża na północ od miasta, mającej tymczasowo pozostawać pod wojskową administracją USA i Wielkiej Brytanii strefy B obejmującej północno-zachodnią część Istrii z miastami Koper i Buje, mającej tymczasowo pozostawać pod wojskową administracją Jugosławii
Wojska każdego z tych trzech państw miały nie przekraczać 5 000 żołnierzy. Władzę cywilną na całym terytorium miał sprawować gubernator ustanowiony przez Radę Bezpieczeństwa ONZ, który po ustabilizowaniu sytuacji miał zwolnić wojska okupacyjne. Językami urzędowymi miały być włoski i słoweński, a w niektórych gminach również chorwacki. Wobec niepowołania cywilnego gubernatora (na skutek tarć politycznych w RB ONZ) w założeniu tymczasowa administracja i okupacja wojskowa nabrała permanentnego charakteru.