Początkowo tradycja ta rozwijała się rywalizując z pozostałymi czterema szkołami, głównie dzięki dwóm potężnym osobowościom mistrzów Dongshana i jego ucznia, i zarazem współzałożyciela szkoły, Caoshana Benji (840–901). Tradycja ta w IX wieku została nawet przeniesiona do Korei przez mistrza sŏn Iŏma (869–936), znalazła się w gronie tzw. dziewięciu górskich szkół sŏn, jednak nie odegrała tam większej roli. Po początkowej eksplozji, właściwie od X w. szkoła zaczęła chylić się do upadku.
Pierwszy kryzys szkoły i rewitalizacja W swoim dziele Chuanfa zhengzong ji (Zapis przekazu prawdziwej linii Dharmy)Praca ta powstała przed 1061 r. mistrz chan i badacz jego historii Qisong (1007–1072) napisał Dzisiaj wyznawcy rodzin yunmen, linji i fayan występują w wielkiej ilości. Ale rodzina guiyang już wygasła, a caodong ledwo egzystuje, słaba jak jedyne źródło w czasie suszy. Koniec szkoły cadong wydawał się być przesądzony. Autor Jingde chuandeng lu wymienia 53 spadkobierców Dongshana w trzecim pokoleniu. Jednak już w czwartym pokoleniu jest ich zaledwie 10. W piątym pokoleniu pozostał już tylko jeden mistrz chan Dayang Jingxuan (942–1027). Wiadomo że miał on 2 bardzo obiecujących uczniów, którym przekazałby Dharmę, niestety zmarli oni jeszcze za jego życia.